Last year I wrote an article and said that Iranian TV has particular orientations. In that article, taking the notion of “Public Sphere” of Jürgen Habermas, I explored public sphere, its deficiencies and advancements in one of the most popular talk shows of the Iranian TV. The method of that investigation was composed of a quantitative analysis of the programs and qualitative interviews with producers of the program. The results however showed that this program and Iranian TV in general, reflect different attitudes towards issues but when the Iranian TV encounters a redline, only represent particular opinions. I think these days the Iranian TV is trying to support this proposition! I saw shopkeepers complaining for inconveniences to work. They ask the government to suppress the riots and help them sell their goods! That's the way Iranian TV represent the challenge our today's society.

About 18 months ago, I along with my colleague professor D. Ray Heisey from Kent State University prepared a paper on the schemata of Iranians and Americans have for each other. I planned to present it in the I International Conference on Intercultural Studies which was going to be held in Portugal by December 2008. The story of this conference was so strange which I decided to share it to others. All things seemed to be natural until I asked conference managers to send me a formal invitation. I don’t know what happened but they suddenly turned to an extraordinarily hostile stance towards me. They removed my name from the list of participants after they accepted our paper. Later on they tried to force me to tell lie!

Iranians always are surprised when they know that the people of the world perceive them as ignorant, violent, aggressive and dangerous. In fact, when media symbolize Iranians with violence and nuclear bomb, there is no surprise that lay people generalize these images to the Iranians. The surprising part of this story is that those who easily had so insulting behavior with were Intercultural Communication scholars. Iranians have so many problems. They are kind people do not want hurt anybody. This could be understood only if foreigners can travel to Iran and meet Iranians in person. Read more . . . 

The Kent State shootings, also known as the May 4 massacre or Kent State massacre, occurred at Kent State University in the city of Kent, Ohio, and involved the shooting of students by members of the Ohio National Guard on Monday, May 4, 1970. Four students were killed and nine others were wounded, one of whom suffered permanent paralysis.

Some of the students who were shot had been protesting against the American invasion of Cambodia, which President Richard Nixon announced in a television address on April 30. However, other students who were shot had merely been walking nearby or observing the protest from a distance.

There was a significant national response to the shootings: hundreds of universities, colleges, and high schools closed throughout the United States due to a student strike of eight million students, and the event further divided the country, at this already socially contentious time, along political lines.

This is a short history of incident which you can find in many related websites. But, I can't accept it as a simple accident. Two years ago, when we were watching "Bowling for Columbine" by Michael Moore, my friend Gregory Watson from New Zealand told me that a similar incident happened in KSU in 70s. I said hey! I know someone there. During these two years, killings of KSU came sometimes to my mind but when I received a letter from Margaret Garmon and read the brochure, I was completely confused. Margaret was a BA student by that time and she was in place as incidents were unfolding. Before knowing Margaret, I thought this shooting was something that was committed by a psycho, and is like what we sometimes read in newspapers about blind shootings. I checked out internet for more information. I wanted to know if students were armed, aggressive, or was there any terrorist threat in the field. I am still obsessed with this question: So why did they kill them?

Shooting to people in riots has a well defined rule. This must be avoided as much as possible. But under special circumstances, first the commander should start to shoot in the air via his colt. Next stage soldiers are supposed to repeat this with command of their commander. Then they should soot to feet of protesters and finally and only when the protesters pose serious threat of death to other people or police, they have right to shoot the regions in which the crowd are organized. I am certain that this was not a simple incident. I served two years in the army so I know well that armed forces are taught to obey orders.  

There is an article by Lewis and Hansley which I have read. I think when guards came back to the "Blanket Hill" they were not in the "Trap" as Lewis and Hensley suppose. So there was no reason for fear. I also cannot accept the argument " . . . rumors that radical revolutionaries were in Kent to destroy the city and the university." Because America has the most effective intelligence services in the world so they certainly knew what exactly is going on at KSU. I think what students did inside the university was something internal and the university has judicial system to manage disorder and punish the guilty. They may sanction or dismiss the involved students, but of course police has no right to invade the university as it is a sacred place. Students all over the world are the only group that does not follow personal interests so their discontents must be respected and regarded as a symptom of a social illness which should be cared. The fact that "some students were going to their classes" shows that situation was not as bad as is depicted.

Another thing that surprised me, was the fact that how this incident was dumbed down by both America and it's enemies. I never heard or read or saw anything about this incident before. This is why I appreciate the first person who gave title of "Martyr" to Allison, Jeffrey, William, and Sandra. They were great people in the age of selfishness. 

هنگامی که شخصیتی در کشور ما سروصدا می کند، خود به خود خیلی ها از او خوششان نمی آید. مهران مدیری از این شخصیت هاست. ایراد گرفتن کار خیلی راحتی است. همانطور که مسعود شصت چی به عنوان یک شخصیت عادی از امید روحانی می پرسد «ببخشید، شما پول می گیرید که فیلم ببینید؟» می توان این مساله را به خود مرد دوهزار چهره هم نسبت داد. از یک منتقد سینما پرسیدم نظرش در مورد مرد دوهزار چهره 2 چیست؟ پاسخ داد واقعا مزخرف است. پرسیدم چرا؟ پاسخ داد مزخرف است دیگر. ایراد گرفتن به هر اثری در حوزه علوم انسانی کاری بسیار ساده است. مسئله این است که با ایراد گرفتن می توان گفتمان یک اثر را به طور کامل به چالش کشید و نشان داد که منتقد، کم کسی نیست. من فکر می کنم اگر مرد دو هزار چهره (و حتی هزار چهره) را با یک نگاه انتقادی بنگریم، این اثر شایسته تقدیر است.

مهران مدیری در اثر جدید خود چند گروه از افراد را به چالش می کشد و در نهایت تنها مسعود شصت چی است که در دادگاه وجدان های مردم تبرئه می شود. فکر می کنم که این اثر یکی از معدود اثراتی باشد که در آن به افراد «بی صدا» اهمیت داده شود. اگر بپذیریم که معیار خوب یا بد بودن یک جامعه رفتاری است که آن جامعه با بیچارگان خود می کند، مهران مدیری واقعا توانسته بیچارگان جامعه را در شکل واقعی خود و نه آنچه رسانه های مسخره ما به صورت خیابان پر کن نشان می دهند، تصویر کند. البته هنگامی که زمان فداکاری برای حفظ نظام جامعه فرا می رسد، تنها این بیچارگانند که به درد می خورند.

مهران مدیری علیه جبر حاکم بر جامعه ما  وارد عمل می شود. او این سیستم ظالمانه را با یک طنز سیاه به تصویر می کشد. طنز پر از فلسفه است و فیلسوفان معمولا طنزپردازان بزرگی هم هستند. نگاه فلسفی مدیری به جامعه و فرهنگ امروز ایران است که مرد دو هزار چهره را به یک اثر بی بدیل تبدیل می کند.

مهران مدیری به زندگی غیر متعارف هنرمندان سینما و دست اندرکاران هنر و رسانه در این کشور حمله می کند و نشان می دهد که زندگی این افراد تا چه حد با زندگی مردم عادی ای که برایشان برنامه می سازند، متفاوتند. طبیعتاً مهران مدیری با این افراد روابط نزدیکی دارد و هیچ کس مثل او نمی تواند این گروه از افراد را بشناسد. آدم هایی پر ادعا، مفت خور، بی حوصله، خود خواه، برج عاج نشین و درگیر با خود.

پزشکان بی رحم و پرادعای جامعه ما هم از نیش های مدیری بی نصیب نمی مانند. نمی دانم این وضعیت در همه جای جهان عمومیت دارد یا نه ولی باید بگویم که بسیاری از پزشکان در جامعه ما فقط دکانداران جنتلمنی هستند. همه ما تجربیاتی از ویزیت شدن توسط پزشکانی که برای شش ماه بعد نوبت می دهند و فقط مسکن تجویز می کنند، داریم. خدا می داند سالانه چند شکم بدون دلیل و فقط برای واریز پول هایی به حساب این دزدان خوش لباس پاره می شود. کافی است از جلو بیمارستانی رد شوید تا چشمان گریان خانواده هایی که توان پرداخت پول را ندارند را ببینید و به مدیری برای حمله به پزشکان جامعه ما حق دهید.

بوروکراسی ناکارا هم مورد اعتراض مدیری قرار می گیرد، هرچند که مدیری زیاد آدم شجاعی نیست و این کار را بسیار در پرده انجام می دهد اما در بخش خلبان شدن او این مسئله بیش از آثار پیشین مدیری مورد توجه قرار گرفته است. هواپیمای ایرباس به راحتی توسط یک آدم ساده لوح ربوده شده و مسیر خود را به سمت شهری دیگر طی می کند. بعد از به زمین نشاندن هواپیما، شصت چی ساده لوح به راحتی ماموران زبده فرودگاه را قال گذاشته و در دام فوتبال دوستان می افتد.

اعتراض به فساد در فوتبال ایران از همان اول شروع می شود. این که فوتبال ما چقدر فاسد و مسخره است، می تواند پیامی باشد برای جوانانی که خور و خواب خود را صرف تشویق تیم های محبوبشان می کنند. شخصیت پرستی بازیکنان فوتبال در میان دختران جامعه ما که از نادان ترین دختران جهان به شمار می روند، با بازی زیبای یوسف صیادی مورد نقد قرار می گیرد. خودمداری و صاحب شدن فوتبال که یک ملک مشاع شناخته می شود هم از زیر نگاه مدیری در نمی رود. دیشب و بعد از نشان دادن مرد دو هزار چهره 2، شبکه سه برنامه نود را نشان داد که در بخشی از آن علی دایی به صراحت به یک روزنامه نگار می گفت این که فدراسیون چه تصمیمی می گیرد، چیزی است که ربطی به رسانه ها ندارد! این فوتبال آنچنان فاسد است که علی دایی تیم ملی را ملک طلق خودش می داند. چند ماه پیش، تیم ملی با مربیگری علی دایی با تیم سایپا با مربیگری علی دایی، در ورزشگاه علی دایی و در شهر علی دایی بازی کرد. همان لحظه با خود گفتم، چقدر علی دایی! من گزارشگر ورزشی نیستم اما فوتبال ایران فقط یک آشغالدانی است.

حماقت مردم عامل بسیاری از بدبختی های آنهاست. زمانی که شصت چی به دام شیادان فالگیر می افتد، تازه متوجه می شود که ای بابا، اینجا هم انگار خبری است! و طلب پورسانت می کند. او از همانجا به نکته دیگری نقب می زند. بحثی که امروز در جامعه ما وجود دارد اما مطرح نیست، سوء استفاده از والدین است. نسل قبلی ما از ما خیلی عاطفی تر است و این مسئله باعث می شود فرزندان پیچیده تر به وسوسه بالا کشیدن اموال آنها بیفتند. هر سال تعداد زیادی از والدین در تهران –و جاهای دیگر- توسط فرزندان خودشان کشته می شوند. به قرآن!

مهران مدیری خوب پول در می آورد. او محبوب است و شاید خوشگذرانی هم می کند. ما را به آگهی دهندگان می فروشد. به روشنفکران توهین می کند و گاهی بدش نمی آید چاپلوسی هم کند. اما، وجداناً مدیری دروغ می گوید؟

اصل این مقاله در  بهمن ۱۳۸۷ و در شماره ۴ نشریه فراسو به چاپ رسیده است.

در پاییز سال 1384، یک موسسه آموزشی با جعفر محمدی رتبه اول کنکور و دانشجوی کارشناسی ارشد دانشکده علوم اجتماعی تهران تماس می گیرد و به او پیشنهاد می کند تا در ازای دریافت مبلغ 1.5 میلیون تومان اعلام کند که در کلاس های این موسسه شرکت کرده و بر اثر فعالیت های این موسسه توانسته در کنکور رتبه اول را به دست بیاورد. جعفر محمدی نپذیرفت. در همان زمان من در یک موسسه آموزشی خصوصی درس می دادم. دانشجویان همه قصد داشتند در کنکور رشته ارتباطات شرکت کنند. آنها از من خواستند برایشان جزوه بگویم. من به آنها توضیح دادم که این کار هرچند برای من آسان است اما اصلا به نفع آنها نیست و هر کس دیگری هم که برای آنها جزوه بگوید، در واقع آنها را فریب داده است. جلسه بعد که برای تدریس به موسسه رفتم، رئیس موسسه مودبانه از من خواست که برای داوطلبان جزوه بگویم تا آنها رونویسی کنند. داوطلبان به صورت دسته جمعی به روش تدریس من اعتراض کرده بودند. آنها می خواستند که فریفته شوند.

زمستان سال 1385 در یک موسسه معتبر دیگر درس می دادم. روزی که برای جلسه توجیهی رفته بودیم، مدیر موسسه به ما گفت که چنانچه داوطلبان را به سمت خرید سایر محصولات آموزشی هدایت کنیم، از خجالت ما در خواهد آمد. همه کسانی که در آن جلسه بودند، از رتبه های اول تا سوم کنکور بودند و اکثر آنها با تکان دادن سر تایید کردند. در پاییز سال 1386 شخصی به من مراجعه کرد و از من خواست در ازای دریافت چهار میلیون تومان پشت در جلسه کنکور کارشناسی ارشد بنشینم و به سوالات که به وسیله یک نفر از جلسه بیرون آورده می شود، پاسخ دهم. وی همچنین گفت در صورتی که به اندازه کافی شجاعت داشته باشم و جای داوطلب در سر جلسه بنشینم به من ده میلیون تومان پول می دهد و اگر برای او رتبه اول کنکور را کسب کنم، به من بیست میلیون می دهد که از این مقدار ده میلیون تومان پیش از جلسه پرداخت خواهد شد. من قبول نکردم. بعدها فهمیدم این شخص با یک گروه کار می کند و سایر اعضای آن  به سراغ کسان دیگری هم رفته اند و با برخورد سرد آنها مواجه شده اندِ چند در نهایت فهمیدم که با نفرات دیگری با قیمت های خیلی پایین تر به توافق رسیده اند.

در این چند مدتی که به خانه برگشته ام، فرصت بیشتری برای کارهای مختلف دارم. بعضی وقت ها با بقیه اعضاء خانواده تلویزیون هم تماشا می کنم. از حجم زیاد برنامه های احمقانه تلویزیون متعجب شدم. یک جعبه پر از نادانی که هر چقدر از آن بر می دارند خالی نمی شود. معلوم نیست این منبع نادانی کجاست که به خانه های مردم نادانی می فرستد. سریال های آبکی محبوب زنان خانه دار، بی ارزش ترین برنامه های تلویزیون هستند. برنامه های ورزشی و خبری هم همینطور. از سریال کلید اسرار خیلی خوشم آمد. تبلیغ خیرخواهی و انسانیت می کند، هرچند از ترکیه هیچ خوشم نمی آید. از حق نگذریم، سینما یک و سینما چهار خیلی غنی هستند، شبکه چهار هم خوب است، اما اینها بخش کوچکی از برنامه های تلویزیون را تشکیل می دهند و تازه همین بخش های خوب هم محبوب مردم فرهیخته ما نیستند. نمی دانم چرا این برنامه ها مرا یاد مرجان ساتراپی و پرسپولیسش انداختند. برگشتم و پستی که برای او نوشته بودم را دوباره خواندم. خواندن دوباره کامنت ها احتمالا خالی از لطف نیست.

(خانم خلقتی مثل همیشه ایراد درستی گرفته. برای دیدن مطلب من در مورد مرجان ساتراپی اینجا را کلیک کنید).

اشکان این همه مطلب نوشته و در سرتاسر مطالبش خودش نوشته و خودش نقض کرده:

سلام سید بزرگوار! (باری این بزرگواری به ظن من از جانب ان پیشوندی نیست که در ابتدا اورده ام!! می دانی که!؟!! )...
نقدت را خواندم ... متاسفانه فیلم را ندیده ام اما پیرامونش و نه البته درباره اش زیاد شنیده ام!
ان را که کاملا درست گفته ای ... چرا که تخصصش را نداری پس نمی توانی از جنبه ی حرفه ای به کار بنگری... در مورد کارگردان و نویسنده هم به نظر من اگر به همان جمله ی پیشین ات اکتفا می کرده بسنده بود چرا که نظر چندان معقولی نیست ... این حرف مثا این است که بگویی اصل ساخت یک اهنگ به سراینده اش بر می گردد و نه به خواننده اش! به عنوان مثال "بنان" الاهه ی ناز را می خواند و از "من" ی که سواد موسیقایی ام در حد بچه مدرسه ای ها است تا "محمد رضا شجریان" و امثالهم از ان لذت می بریم ... اما همین سروده ی زیبا را "معین" نیز خوانده است ... حال بنگر که تقاوت از کجاست تا به کجا! بگذریم ...

اما من امثال ساتراپی را به صد ادم روشنفکر ماب روشنفکر نما که همه چیز را از دریچه ی ظالمانه ی نگاه کوتاه خود می بینند ترجیح می دهم! انسانهایی که دم از ازادی حقوق زنان می زنند اما زنانشن در خانه ها از درد مفاصل و پوکی استخوان و ساییدگی استخوانها رنج می برند! کسانی که تا به حال انحنای یک بشقاب را در دستهای خود احساس نکرده اند! مگر در هنگام صرف غذا! غذایی که همسرانشان- همان زنهایی که دم از ازادیشان می زنند به تنهایی جلویشان می گذارند- "سنگین سنگین بر دوش می کشیم بار دیگران را به جای همراهی کردنشان!"....
این مملکت پر از روشنفکرانی است که تا به حال قدم در اشپزخانه ی خانه هاشان نگذاشته اند مگر برای خوردن یک لیوان اب!!
صحبت از ازادی و برابر دانستن ان با ابتذال و ازادی مطلق جنسی به همان اندازه مسخره است که صحبت از ازادی زنان توسط این مردان! من ازسایه ها سخن نمی گویم ... متاسفانه این مردان اشکارا رسالت(!!) خویش را باز گو می کنند! و جالب این جاست که به رخ دیگران هم می کشانندش... متنفرم از ادمهایی که مشروب می خورند و توی فلان عروسی می نشینند گرد هم و بحثهای به اصطلاح روشنفکری می کنند و از دموکراسی سخن می رانند!! به قول یکی از بچه ها این ادمها می تواننددر کافه گوردو گرد هم بنشینند نسکافه ی فنجانی 2-3 هزار تومن بخورند سیگار نخی خدا تومان بکشند و از فقر در جامعه سخن بگویند!!

صحبتم به درازا کشید... این مردان و البته نه فقط مردان! انانی هستند که تا جوانی لب به سخن می گشاید به سادگی توی دهانش می کوبند که: "جوانی نمی بینیم!!" همین مردان و زنان انقلاب زده که حداکثر کاری که برای پدانشان کرده اند از اندک کاری که ما برای پدران می کنیم فزون تر نیست! و بیشینه کاری که کرده اند و هنوز به ان می نازند برپایی انقلابی است که ثمراتش را ندیدیم! گمان ام این هم به جوانا بر می گردد ... چرا که در دوران جنینی عرصه را بر مادرانشان دشوار نمودند! و گرنه انان هم تفنگ به دست با صدام رودرو می شدند....
تاب سخن گفتنم بیش از این نیست ....
موفق باشی احسان عزیز!

 بعد فرشاد، دوست روزنامه نگارم اومده و باز هم سعی کرده روال متعادل رو در پیش بگیره:

سلام و خسته نباشید.. نقدت را خوندم و از بعضی جاهاش لذت بردم.. از اینکه نظرتو تو بعضی چیزا شبیه خودم دیدم( همون بعضی چیزایی که فراتر از چیزن و خیلی جزئیات از دلشون در میان) خوشحال شدم. البته من فیلمو ندیدم که اگر تونستی یه نسخه برامون بیار..منتظرتم که ببینمت و...فعلا

دوباره نوبت اشکان است:

احسان عزیز سلام!
نمی دانم ساید هم من حرف تو را بد فهمیده ام و هم تو! بله من کاملا تصدیق می کنم که ابتذال در این مملکت متاسفانه و البته صد بار بیش از این به حالت یک اپیدمی در امده است!!! چیزی که مایه ی انحطاط جوامع می شود دارد به راحتی اب خوردن مغز جامعه ی ما را می خورد و می تراشد!ّ ان هم نه در انزوا! ابتذال فقط دید زدنن ساق پای دختران و چه می دانم برهنگی جامه ای نیست!! وقتی تو به یک سریال بی محتوای تلویزیونی نظیر سریال "نرگس" ها می کنی و لذت مکی بری و امار از پیروزی بی بزرو برگرد این دست سریالها خبر می دهد باید فهمید که فکر مرد و زن ایرانی به سمت ابتذال چندش اوری سوق کرده است!!
اما اشکال تو اینجاست که شعر نمی دانی و فکر می کنی جامعه شناسی سوای همه ی علوم و بل بالا تر از همه ی ان هاست ... بله مردم را شناختن ان هم در بطن یک جامعه ی بزرگ و اصیل کار بس عظیم و قابل تاملی است... اما تو شعر روح این جامعه را نمی دانی... من " بچه خوشگل" اگر از مجامع روشن فکر نما (دقیقا همین کلمه را به کار می برم نه روشن فکر ماب!) را به باد تمسخر می گیرم... از دردی است که از درون ام بیرون می تراود... هرگز فکر نکن دیگران نمی فهمند (نمی خواهم نصیحت کنم) که این خود یکی از بالاترین دژجات ابتذال فکری است... تو چرا می خواهی به ما (منظورم ما دارودسته ی بچه خوشگل هاست) بفهمانی که ما نمی فهمیم؟!!؟ چرا همیشه انانی که داعیه دار روشنفکری هشتند عوام را در زمره افراد امی به حساب می اورند؟ دستم کند پیش می رود ... درست مثل وقتی که بچه بودم و می خواستم انشایی بنویسم برای معلمی که گمان می کردم خیلی از مکن بیش تر می داند... حالا ان طور فکر نمی کنم اما هنوز سایه ی چوب را از خاطر نبرده ام!!!

تو مرد فهمیده ای هستی ... و می دانی که چه می گویم ... یادت هست یک وقتی که به خانمان امده بودی و من می خواستم تو را برسانم جایی و در راه بنزین زدم (ان وقت ها هنوز هر کس هر قدر دلش می خواست می توانست بنزین بزند... در جامعه ای که غم نان از نان شب هم واجب تر است! پس چه داری چشم ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟!) توی پمپ بنزین من و تو راجع به من صحبت کردیم ... من به تو گفتم که هیچ وقت جدی نیستم... ولی هر کلامی که می گویم -گر چه به شوخی- در ان کنایه ای است... و تو با همان لحن مسخره ی همیشگی ات ( ) گفتی: "اوووووووف"... نمی دانم چرا این را این جا این ها را گفتم شاید خود بهتر دانی...
موفق باشی دوست من ... به امید دیدار

البته من مساله ای که اشکان میگه را به یاد نمیارم و نمی دونم منظور اشکان در اینجا چی بوده. این بهمنیاری ها یه مقدار از ما سادات باهوش ترن و ما خیلی از کلمات پیچیده آنها سر در نمی آریم. شاید خودش بتونه یک کمکی بکنه.

هرچیزی در مورد علوم ارتباطات در ایران شنیدید، برای تایید یا ردش اول برید سراغ حسین بصیریان. مطالب هیچ وبلاگی از دیدش بیرون نیست. هر از گاهی وبلاگ منو هم می خونه:

سلام احسان جان
نقد جالب و پرکششی نوشته ای. دوبار آن را خواندم. هفته گذشته و امشب (که چند ساعت قبل تو را در تالار شریعتی ملاقات کردم).
یادم به چند سال قبل افتاد که در سالن سینا و صدرای شیراز پای صحبت شهریار مندنی پور نشسته بودم و او در پایان سخنرانی اش گفت: "جهان رو به ابتذال ارزشهاست!" حالا این خوابیدن با مردها و زنهای متعدد، مصرف مواد مخدر و استفاده از ...های دیگر که تو هم گفتی مرجانهای زیادی را مجسم میسازد که هم شعر:"هموطن احمدی نژاد تویی/ خط اگر اوست، امتداد تویی"را به ذهن متبادر می کند و هم ترس پیدا نکردن زوج یا زوجه ای نجیب را !
موفق و پیروز باشی.
قربانت، حسین

 این حرف امیر منو به یاد خودم در ده سال پیش میندازه:

اگه همكلاسيهات بيان از نقدت تعريف كنن و گرنه مفهوم فيلم رو كه نفهميدي از زندگي هم هيچي نميدوني

من هم براش نوشتم:

آفرین!

بعدش میثم اومد و نظر درستی داد. در این نقد من به شدت بر نظر خودم تاکید کرده بودم و به همین دلیل با میثم موافقم، هرچند که از کار خودم دفاع می کنم. میثم نوشته:

نقد خوبی بود ولی همیشه در نقد یادت باشه دید بی طرف داشته باشی و نظرت بر دیگران تحمیل نکنی در مورد این فیلم میتونم بگم که اولین فیلمی بود که سرنوشت یک سری از مردم که هم قبل از انقلاب وهم بعد از انقلاب دچار تزلزل هستند وهیچوقت روی آرامش را نمیبیند یعنی قشر کمونیست که بعد از انقلاب نابود شدند واین فیلم تا حدودی این موضوع را رسانده است دراین فیلم نگاه مرجان ساتراپی منصفانه است وصداقت به خرج داده است


به امید دیدار

ممنون از نظر محبت آمیز زهرا:

من تازه با وبلاگتون اشنا شدم.تحلیل جالبی بود.معلومه شاگرد خوبی هستین.با ارزوی موفقیت.

بعد خانم یاوری از دانشکده صدا و سیما اومده و نظر داده و بد جوری منو به زحمت انداخته. حرفاش درسته، اما حرف من درست تره! خانم یاوری نوشته:

سلام .
نقدتون رو خووندم و یه ذره تعجب کردم .چون شروع نقدتون با ذهنیت من نسبت به این انیمیشن یکی بود ولی یه دفه وارد یه فاز دیگه ای شد و اینجاست که می گن مخاطب و برداشت آن از پپام چقدر قدرت داره تدر میزان دریافت پیام واقعی .
من این انیمیشن رو سعی کردم با همذات پنداری با شخصیت مرجان نگاه کنم .دختری که توی دوره گذار شخصیتش شکل گرفته و دوران بحران و بلوغش رو توی اون شرایط گذرونده ... و اتفاقاتی که در دوران بچگی مرجان افتاده و تاثیر عمیقی توی زندگی اش می گذاره .دختر بچه ای که مر گ بر شاه می گفته و انقلاب عموش رو ازش می گیره .چادر سرش می کنه .وارد حریم خصوصی اش می شه .از سبک زندگی مورد علاقش منعش می کنه ...ضمن اینکه اگه مرجان حرف هم بزنه ممکنه توی شرایط جنگ و اون وضعیت بحرانی به سرنوشت نیلوفر دچار بشه .قبول که سبک زندگی مرجان برای ما غیر قابل فهمه ..قبول که آزادی برای اون یک تعریف متفاوت داره ...اما اون توی این نوع زندگی بدنیا امده مثل همه ایرانی ها که بسته به اینکه کجا به دنیا می یان عقایدشون شکل می گیره .اونی که توی خوونواده مذهبی بدنیا می یاد مذهبی می شه ..اونی که توی خوونواده مرجان بدنیا می یاد اون شکلی می شه .اینا حاشیه هستند که شما خیلی بهشون پرداختی .مهم اینه که آدمی انتظارش از انقلابی که داشته به وقوع می پیوسته متفاوت بوده با اون چیزی که واقعا رخ داده ... مرجان فقط 13 سالش بود که از ایران می ره .دختر 13 ساله توی ایران کنار خوونوداش هم کلی دچار مشکلات می شه .
خیلی از حوادثی که برای مرجان رخ می ده جبریه .یعنی من فکر می کنم هر کس دیگه ای توی شرایط اون بود همین واکنش رو نشوون می داد .مهم اینه که شما لازمه حتما یک بار دیگه این فیلم رو ببینی .اون چیزی که درباره آدمهای هدایت بخوون و کافکا بالا بیار گفتی کاملا قابل قبوله و ربطی به مرجان پرسپولیس نداره .
من با همه بخشی از این انیمیشن خیلی موافقم با بخشی اش نمی توونم ارتباط برقرار کنم و بنظرم خیلی هوشمندانه طراحی شده و بطور کلی فکر می کنم پرسپولیس روایت زندگی یک دختره توی شرایط انقلاب و تحت تاثیر او ن شرایط ...اون دچار مشکلاتی می شه که خوودش کمترین تقصیر رو توش داره و ....
در ضمن شما اون تیکه طلاق رو دوباره باید ببینی .چون بخاطر اون مهمونی نبود که طلاق می گیره ...اون از قبل دیگه علاقه ای به شوهرش نداشت ...

چون نقد خوبی بود، جواب دادم:

سلام و ممنون از نقد جامعي كه روي نقد من نوشتين
دو نكته در مورد خانم ساتراپي وجود دارد كه بينندگان فيلم به آن توجه نمي كنند. يكي اينكه اين روايت كاملا شخصي است. خانم ساتراپي به بي عدالتي‏، فقر و نبود آزادي سياسي اعتراض نمي كند. او هرگز به مشكل كودكان خياباني توجه ندارد و بعيد مي دانم به يك فقير پولي كمك كند. بنابراين، زماني كه شكست خورده از فرنگ بر مي گردد، حق ندارد انتظار داشته باشد همه چيز مطابق ميل او مرتب شده باشد. در واقعي، ساتراپي به جز مصرف كردن منابع اين كشور، كاري براي آن انجام نداده است كه الان انتظار بازگشت داشته باشد. فراموش نكنيم دانشجويان نمي توانند كتك بخورند تا امثال مرجان ساتراپي بتوانند از آزادي جنسي لذت ببرند.
نكته دوم اين است كه اين روايت شخصي به هيچ عنوان شخصي نيست، يعني در فرآيند حقيقت سازي (يا حقيقت برسازي) درگير مي شود و به شكل گرفتن فضايي كمك مي كند كه در آن آزادي و مدرنيته به عنوان بي بند و باري جنسي شناخته مي شوند. شما سكس نداريد؟ پس شما يك دهاتي احمق و زبون هستيد. از اثرات مصيبت بار اين فضا در خيابان هاي تهران كم نمي بينيم. تعهد به همسر ديگر به رويايي تبديل شده و جامعه در آستانه فروپاشي قرار گرفته است. تهران امروز بازار بدن است و تلاش افراد براي عرضه خود به جنس مخالف واقعا جنبه رقت انگيزي به خود گرفته است.
در مورد دليل طلاق گرفتن مرجان از شوهرش، حق با شماست اما در آنجا منظور من اين بود كه اين افراد دوست دارند همه در خدمت آنها باشند و بنابراين بي علاقه شدن به همسر كاملا طبيعي است و مرگ نيما فقط به يك بهانه براي طلاق گرفتن تبديل مي شود. در ضمن، شوهر مرجان هم يكي مثل خودش به نظر مي رسد و بنابراين در اين مورد شايد خيلي هم نمي شود به مرجان خرده گرفت.

انگار از خارج هم میان روی وبلاگم!:

سلام
در حال گذر از زیر گذر سوت کنزسینگتون توی شهر لندن تبلیغات فیلم #رس#ولیس را دیدم. هلن (فرانسوی) همکلاسیم هم گفت فیلم رو دیده و سوالاتی داره. خوشحالم که هم شهریهام به ویزه هم ولایتی هام نقد های به این خوبی از این فیلم کرده اند. من که هنوز فیلم رو ندیدم ولی هلن می گفت مرجان کمو نیست است.البته مفهومی که هلن از کمونیست می دونه احتمالا باآنچه من می دونم خیلی فرق می کنه! چون او این را به عنوان یک حسن می گفت. البته من انقدر سواد ندارم که نقد آقای شاقاسمی رو کامل بفهمم ولی شجاعت کلامش قابل تحسین است.به نظرم آمد که هدف فیلم بیشتر سیاسی است.

وقتی بچه بودیم و دعوا می کردیم، عماد پسر عموم همیشه با من بود. اینجا هم به رسم قدیم به کمکم اومده:

احسان عزیز سلام
نقد جالبی که نوشتی را خواندم. خودت خوب می دانی که این انیمیشن شباهتی به شرح حال بعضی ها داشته باشد. به هر حال من در مدت زمان چند دقیقه به بخش هایی از این فیلم نگاه کردم، ولی هرگز به نظر من حتی همان منظور خودش را هم نتوانسته نشان بدهد.
به هر حال در این دوره ای که خودت در موردش کامل و بخوبی صحبت کردی و نوشتی به نظر من خواسته های امثال مرجان ساتراپی به درد هیچ کسی نمی خورد و به قول معروف فکر نان کن که خربزه آب است.
خدانگهدار تو باشد

بعد از اینکه این همه مطالب مختلف نوشته شده، نابغه ای به اسم سارا اومده و یه کامنت خیلی با حال گذاشته:

من اگه جای همه ی شماها بودم، اول کتاب گرافیتی پرسپولیس رو می خوندم. توی فیلم، مرجان خیلی چیزهایی که توی کتابش هست رو نیاورده. شاید فیلم پرسپولیس با خواندن کتاب پرسپولیس، بهتر مفهوم پیدا کنه. جالبه که نویسنده ی این بلاگ، خیلی از جاهای فیلم رو اصلا نفهمیده. شاید به خاطر عدم دانش کامل انگلیسی یا هر چی. به نظر من نگاه ستراپی به زندگی قبل از اانقلاب و بعد از انقلاب، در خارج از ایران نگاه بسیار جالبی ست. ستراپی وقتی که برای اولین بار به خارج از ایران می ره، برای مدت زیادی، به طور جدی، به اعتیاد رو می یاره. این یکی از اون بخش هایی است که توی فیلم نیست، ولی توی کتاب هست... که به نظر من نشون می ده که اون مشکلات شخصی خودش رو به همون روش عادلانه ای با مخاطب در میان می گذاره، که مشکلات اجتماع ایران رو...

واقعا به این میگن اصل جنس. من اینطوری جواب دادم:

سارا جان
خدا را شکر که ساتراپی همه مطالب رو تو فیلم نیاورده وگرنه خدا می دونه چه آش شله قلمکاری درست می شد. در مورد اینکه من فیلم رو نفهمیدم هم یه بحث دیگه است. مهم اینه که من که مخاطبم چطور این فیلم رو می فهمم. این که ساتراپی چه خیالی داشته چندان مهم نیست. نفهمیدن فیلم هم ربطی به ضعف من تو زبان انگلیسی نداره چون فیلم به زبان فرانسه است. در ضمن اعتیاد ساتراپی در بلژیک هم توی فیلم منعکس شده. جامعه ایران هم مشکلش پارتی رفتن راحت نیست. ما کلا مشکل داریم. ما فرانسوی نیستیم. ایرانی هستیم. کشور ما فقیره و ما در اون زمان در حال جنگ بودیم. ساتراپی و امثال اون چه کاری برای این کشور کردن که الان سهم می خوان. خودت بگو تو جامعه ای که یه کارگر 300 هزار تومن حقوق می گیره و باید 600هزار تومن کرایه خونه بده، اصلا مهمه که ساتراپی رو به زور روسری سرش کنن یا نکنن؟

و اینهم سخنرانی مرجان ساتراپی در سپتامبر (یا شاید هم نوامبر) 2006 در آمریکا:

من آدمي هستم که اعتقادي به ادبيات به اصلاح «زنانه» و ادبيات «مردانه» ندارم. در کانادا که بودم شخصي فمينيست به من گفت زنها با زهدان شان مي نويسند و من جواب دادم ترجيح مي دهم که با قلم بنويسم که حالت فاليک يا شکل آلت مردانه را دارد اما با آن به مراتب راحت تر مي توان روي کاغد نوشت! روي همين حساب من مثل مارگريت دوراس يا ناتالي ساروت فکر مي کنم که اعتقاد دارند نوشتن «جنسيت» ندارد. من با «مادام بواري» فلوبر با همهء خصلت هاي رقت انگيز اين کاراکتر بيشتر رابطه برقرار مي کنم تا با نوشته هاي «آنائيس نين» که از زبان زني است که دايم مورد ستايش مردهاست و هميشه مثل يک گل خوشبو زيباست و خواهان دارد و سکس و همخوابي اش فوق العاده است ــ من هيچ وقت در زندگي واقعي با چنين زني برخورد نداشته ام ــ ولي مادام بواري را که يک مرد )يعني فلوبر) نوشته به واقعيت زنانهء خودم نزديک تر مي بينم.

به راستی که همه دیوانه ایم.

چند روز پیش با یکی از همکلاسانم که خانم بسیار محترمی است به طرف انتشارات سمت در خیابان ابوریحان حرکت می کردیم. یک دفعه دیدم خودش را جمع و جور کرد و گفت الان است که گشت ارشاد مرا بگیرد. ناگهان از اینکه یک نفر عین من از ماشینی می ترسد که من هرگز به آن حتی توجه هم نمی کنم خنده ام گرفت. البته بعد دیدم که نترسیدن من به اندازه ترسیدن آن خانم خنده دار است. از ماشینی که نشان امنیت اخلاقی را بر آن حک کرده اند انتظار می رود که در میان شهروندان حس امنیت را ایجاد کند نه اینکه باعث اضطراب آنها شود. نگاهم با یکی از پلیس های زن تلاقی کرد. نگاهش آشنا بود. ستوان دو بود، مثل دوران سربازی خودم. از آن روز تا به حال فکری مرا به خود مشغول کرده است.

اولین سوالی که به ذهن من خطور کرد این بود که چرا یک زن با زن دیگر بابت زنانگی برخورد می کند. به نظر احمقانه می آید اما الان که خوب فکر می کنم به این نتیجه می رسم که کار چنان هم بی حساب و کتاب نیست. خانم جناب سروان در یک خانواده فقیر به دنیا آمده است. از بچگی طعم فقر و فرزند آن یعنی تحقیر را مکررا چشیده است. به او یاد داده اند که باید صبور باشد. در مدرسه به این واقعیت پی برده که نمی تواند مثل بقیه هر وقت دلش خواست لواشک بخرد. با اینکه همیشه شاگرد اول بوده اما هرگز نتوانسته کفشی شبیه همکلاسان مدرسه غیرانتفاعی خیابان بعدی بپوشد. در دوران دبیرستان او هم آرزو می کرده که هر روز صبح با ماشین گران قیمت پدرش به مدرسه رسانده شود و پسرهایی که به دبیرستان می روند، با حسرت داخل ماشین را نگاه کنند. وقتی که هجده ساله می شود، متوجه می شود که قبول شدن در دانشگاه دولتی مستلزم سرمایه گذاری زیاد، داشتن خانه بزرگ و آرام و خانواده کم جمعیت است که او هیچ کدام را ندارد. واقعیتی بس سنگین برای یک دختر هجده ساله. دانشگاه آزاد و پیام نور و مجازی و دانشگاه شهربازی هم که استغفرالله. بنابراین دختر با استعداد برای نجات بقیه افراد خانواده دست به فداکاری می زند و به دانشگاه افسری می رود. در همان شب اول برپا می زنند و او را دور میدان می دوانند. وضعیت غذا خوب نیست. رژه و آموزش نظامی رمقی برای او نمی گذارد و سخت تر از همه اینکه وقتی برای مرخصی ساعتی به خیابان می آید، متوجه می شود همسن های نه چندان با استعدادش در دانشگاه ها برای خودشان پسر بازی می کنند و پارتی می روند. اگر زمانی با یکی از این هم سن و سالان روبرو شود، تازه متوجه می شود که نه با سینمای موج نو فرانسه آشنایی دارد و نه بلد است پیانو بزند. اسکی هم بلد نیست بکند و نمی داند قیمت جواهرات واقعی این از ما بهتران صد هزار تومان یا صد میلیون تومان است.

گروهی از دوستان می گویند که افسران زن عقده ای هستند. معلوم است که عقده ای هستند. جامعه چه اندازه با آنها مهربان بوده که از آنها انتظار داشته باشد بخشی از آن محبت را برگردانند. باز هم به چند پست پیشتر اشاره می کنم که در آن گفته بودم همه سوار یک کشتی هستیم. متاسفانه در این جامعه خیلی چیزها نابود شده. جامعه ما به سمت مدرنیته نمی رود، هرچند پایان کار آن به مدرنیته ختم می شود. این جامعه یک جامعه از هم پاشیده است که در آن انسان ها زیر دست و پا له می شوند یا باید دیگران را زیر دست و پا له کنند.

بگذارید داستانی که خودم از زندگی یک افسر زن نوعی سرهم کرده ام را با یک حکایت واقعی از یک افسر وظیفه مرد تکمیل کنم. علی نادری ازطرف یکی از دوستانش تعریف می کرد:

افسر وظیفه بودم و هر روز هشت ساعت در یکی از چهارراه های اطراف میدان ونک ترافیک را کنترل می کردم. صبح به ما صبحانه نداده بودند و گرسنه بودم. پول نداشتم و نمی توانستم از خانه پول بگیرم. گفتم تا ظهر هر طور باشد سر می کنم و بعد می روم نهار می خورم، با این حال، گرسنگی مرا خیلی اذیت می کرد و بوق ماشین ها هم کلافه ام کرده بود. یک دفعه دیدم یک ماکسیما چراغ قرمز را رد کرد و رفت جلوتر توی ترافیک ایستاد. دنبالش دویدم و پیش از آنکه بتواند دوباره حرکت کند، به او رسیدم. راننده اش دختری بود که حال پریشانی داشت. گفتم چرا چراغ را رد کردی. گفت آقا تو را به خدا بگذار بروم، ماکس حالش خیلی بد است. در همین حال چشمم به سگی افتاد که روی صندلی سمت شاگرد نشسته بود. گفتم به به! دنبال تو می گشتم. مدارکش را گرفتم، پلاکش را هم کندم. زنگ زدم جرثقیل بیاید ماشین را به پارکینگ منتقل کند و ماشین را هم به میزان حداکثری که مجاز بودم جریمه کردم. دخترک که با این بلایی که بر سرش آمده بود ماکس را هم فراموش کرده بود، گفت، آقا شما انگار عقده ای هستید؟ من هم گفتم، معلوم است که عقده ای هستم.

در این جامعه، همه چیز با همه چیز مخلوط می شود اما درست در زمانی که نباید، چیزها با هم تفکیک می شوند. در جامعه ای که نابرابری وجود دارد، کسی حق دارد به کس دیگر در مورد ظاهرش تذکر بدهد چون ممکن است لباس های گرانقیمت دومی از پول نفت اولی تهیه شده باشد. نمونه ای از این وضعیت را در مورد جنبش دانشجویی می توان دید. این روزها مد شده که کسانی که آزادی جنسی می خواهند، دانشجویان را به دلیل بی عرضگی مورد انتقاد قرار می دهند. جالب است که آنها حاضر نیستند برای این آزادی «مقدس» هیچ بهایی هم بپردازند. پیام واضح است :«دانشجویان جانشان را به خطر بیندازند تا ما بتوانیم راحت خوش بگذرانیم».

در کشور ما متاسفانه کمتر می توان ثروتمندی دید که از راه درست به ثروت رسیده باشد. بنابراین اگر شما در این جامعه فقیر باشید، احتمالا شرافتمندتر از همسایه ثروتمندتان هستید. حال این شخص فقیر و شرافتمند چطور می خواهد بچه اش را قانع کند که ماشین آخرین مدلی که پسر همسایه دزد سوار می شود بد است و موتور گازی پدر خوب؟ ثروتمندان تازه به دوران رسیده هم رفتارهای بسیار زننده ای در جامعه دارند. در واقع، بر خلاف بسیاری از کشورها، ثروتمندان کشور ما از پست ترین اقشار جامعه هستند. این پست ترین اقشار لحظه ای هم دم از تحقیر شریف ترین اقشار جامعه بر نمی دارند. واقعیت این است که قدرتمندان برای فخر فروختن به ضعفا احتیاج دارند اما ضعفا چندان هم بی دست و پا نیستند. در جامعه ای که ثروت عمومی جامعه را برخی حیف و میل می کنند، گروه های خاموش هم برای ناامن کردن فضا برای آنها حتما استراتژی هایی دارند. این پیامی بود که افسر زن میدان انقلاب در آن کسر ثانیه تلاقی چشم ها به من داد.

U.S. media coverage plays on our government’s reference to Iran as “an axis of evil” while Iranian media and leaders refer to America as the “Great Satan.” But how do ordinary people here in the America and Iran view the counterpart country?

D. Ray Heisey, emeritus director and professor in the School of Communication Studies at Kent State University, and Ehsan Shaghasemi, graduate student of communications on the faculty of social sciences at Tehran University in Iran, sought to answer that question and also determine what the sources were for Americans’ and Iranians’ perceptions.

Heisey and Shaghasemi found that for both countries, media play a key role in reinforcing stereotypes, usually negative or unfavorable, of the other culture. However, interpersonal communication and personal contact were significantly responsible for reinforcing positive or favorable impressions of the other culture.

Having an American and an Iranian collaborate on research about a timely topic in light of the governments’ hostile views for each other has attracted the attention of the international

academic community.

Their paper, “The cross-cultural schemata of Iranian-American people toward each other: A qualitative approach,” will be presented at two major conferences. Heisey will present the paper to the International Association for Intercultural Communication Studies in Louisville, Ky., in November. Shaghasemi will present the paper at the International Conference on Intercultural

Studies in Portugal in December.

Survey participants included KSU students in the School of Communication studies and students in the Faculty of Social Studies at the University of Tehran. Research results found a strong influence that media have on Americans in shaping their negative perceptions about Iranians and, conversely, how personal contact within a circle of friends, family members and teachers with Iranian ties forms positive perceptions.

“Our findings confirm that media have a large influence on forming people’s perceptions and that personal interaction with others from different cultures can break down implanted stereotypes that people have of others,” Heisey said . . .more