این مدرنیته هم برای خودش شمشیر دو دمی است. از یک سو انسان ها با مفاهیم نوین وشکل جدیدی از اخلاق آشنا می شوند و از سوی دیگر متوجه می شوند که مثلا در آفریقا آدم هایی با رنگ سیاه هم پیدا می شوند و در اسکاندیناوی آدم هایی زندگی می کنند که بدون پیر شدن رنگ موهایشان سفید است. اینجاست که متوجه می شویم «دیگران» با ما فرق دارند و دست به افسانه پردازی می زنیم. تازه همین روزها در این سوی کره زمین به ما خبر می رسد که در جنگل های آن سوی کره زمین آدم هایی زندگی می کنند که هیچ کدام از مراحل تمدن بشری را طی نکرده اند و به جای استفاده از موشک استینگر، با نیزه به هواپیما حمله می کنند. حتما بساط جادوگرها و مدعیان ارتباط پنهانی با این پرنده آهنی حسابی جور است. بد نیست، آدم هایی هستند که ما می توانیم به آنها فخر بفروشیم و خود را در قیاس با آنها متمدن بنامیم. تازه این حق را داریم که از آنها عکس بگیریم و بدنشان را تبدیل به پول کنیم.

وضعیت می تواند از این هم بدتر شود. بعضی وقت ها یک نفر دوست دارد بزرگ باشد و به همین دلیل خیلی ها می میرند. بعضی وقت ها، تنها داشتن یک ملیت خاص، رنگ خاص، فرهنگ خاص و حتی یک نام خانوادگی در شناسنامه می تواند باعث مرگ یک انسان شود. من نمی دانم کودکی که هنوز ملیت خود را نمی داند چرا باید به خاطر کارهایی که اجداد او در ۱۰۰۰ سال قبل کرده اند (یا حتی نکرده اند) کشته شود.

نکات امید بخشی هم البته وجود دارند. بعضی وقت ها خیلی ها به فکر خیلی ها می افتند و برای بهتر کردن زندگی آنها از زندگی خود می گذرند. فکر می کنم به هر کجا که برویم باز به سعدی باز می گردیم : بنی آدم اعضای یک پیکرند . . . فراموش نکنیم که در جهان در هم چروکیده امروز، همه مشکلات متعلق به همه آدم ها هستند و اگر نسبت به مصائب دیگر انسان ها بی تفاوت باشیم، پیامدهای آن را خواهیم دید. همه سوار بر یک کشتی هستیم . . .