با همه گیر شدن رسانه های نوین، مشکلی در جامعه ایران به وجود آمده که قبلا قابل تصور نبود. مردم عادی در میان قومیت ها به وجود قومیت های دیگر آگاهی یافته اند و با ضعف برنامه ریزی و نظارت دولتی این آگاهی به ایجاد فرهنگ های دیگری ستیز منجر شده است. در واقع مسوولین امر در کشور ما تا مسائل جنبه امنیتی پیدا نکرده به آن توجهی نشان نمی دهند. دیگری ستیزی قومی هرگز در کشور ما یک مساله جدی محسوب نمی شده است و ما می توانیم افتخار کنیم که کشور ما در تاریخ چند هزارساله خود هرگز شاهد نسل کشی یکی از اقوام به دست قوم دیگر نبوده است. در واقع، ایرانیان به دلیل واقع شدن در چهارراه فرهنگ ها به خوبی توانسته اند نوعی چندفرهنگی گرایی (multiculturalism) ضعیف و کاربردی را در میان خود حاکم سازند. تاکید بر ویژگی های مثبت فرهنگ های دیگر، احترام به آداب و سنن آنها و همچنین تلاش برای برقراری ارتباط موثر بین فرهنگی از جمله اقداماتی بود که اجداد بی سواد ما خیلی بهتر از ما انجام می دادند. مثل همیشه، من مساله حقوق بشر را مستثنی می کنم. حقوق فرد چیزی جدا از همه چیزهای دیگر است و فرهنگ هایی که دارای مسائل حقوق بشری هستند، بایستی اصلاح شوند. خوشبختانه فرهنگ های موجود در ایران، عناصر مشترکی دارند و با وجود مشکلاتی که در این فرهنگ ها وجود دارد، اما آنها همیشه گشودگی خود در برابر تغییر را نشان داده اند. کاری که از متخصصان کشور ما بر نمی آید، بدون شک به وسیله فرهنگ ها انجام می شود. به عنوان نمونه می توانیم به ازدواج های بین فرهنگی که در کشور ما انجام می شود توجه کنیم. بدون شک چنین پدیده ای در هیچ کدام از کشورهای همسایه ما مرسوم نیست؛ حتی دایره شمول بین فرهنگی ایرانیان به داخل مرزهای ایران محدود نمی شود و کارهایی که در زمینه نگرش های بین فرهنگی ایرانیان انجام می شود، نشان از پذیرش بالای فرهنگ های دیگر کشورها دارد. پس، هنوز هم می توان از روش های کهنه استفاده کرد. روش هایی که هزاران سال برای ایجاد آنها وقت صرف شده احتمالا گاهی برای مشکلات مدرن هم راه حل هایی ارائه می دهند.