در سال هاي گذشته هميشه با خود فكر مي كردم چرا فارغ التحصيلان دبيرستان عشايري اينچنين تاثیر گذار شدند و فارغ التحصيلان دبيرستان توحيد آنچنان در تار و پود زندگی روزمره به تباهی رفتند. هرچند هر پديده اي دلايل زيادي دارد، اما دليل اصلي خود را در فيلم مستند نادعلي شجاعي با نام ‹‹اگر بهمن بيگي نبود›› يافتم. در آن فيلم بهمن بيگي از سازوكارهاي حفظ غرور و شخصيت دانش آموزان صحبت مي كند و در همينجاست كه تفاوت در برونداد دو مدرسه آغاز مي شود.

من در مهرماه سال 1372 در دبيرستان توحيد پذيرفته شدم و در اسفند همان سال به خانه برگشتم. در همان روز اول از مزاياي اينكه به ما غذا و جاي خواب مي دهند صحبت كردند. معافيان، مدير دبيرستان، از ما خواست كه قدر امكانات موجود را بدانيم. او نامه اي را به ما نشان داد كه ظاهرا به وسيله يك دانش آموز سال دوم دبيرستان اهل آباده كه سال گذشته از دبيرستان توحيد رفته بود، نوشته شده بود و آن دانش آموز در نامه خودش با التماس خواسته بود كه اجازه بدهند به دبيرستان برگردد. معافیان و همینطور نعمت اللهی به ما گوشزد می کردند که سرنوشت کسانی که دبیرستان توحید را رها  می کنند، چه سرنوشت رقت باری خواهد بود. عملیات روانی از همان لحظه اول آغاز می شد.

Last year I wrote an article and said that Iranian TV has particular orientations. In that article, taking the notion of “Public Sphere” of Jürgen Habermas, I explored public sphere, its deficiencies and advancements in one of the most popular talk shows of the Iranian TV. The method of that investigation was composed of a quantitative analysis of the programs and qualitative interviews with producers of the program. The results however showed that this program and Iranian TV in general, reflect different attitudes towards issues but when the Iranian TV encounters a redline, only represent particular opinions. I think these days the Iranian TV is trying to support this proposition! I saw shopkeepers complaining for inconveniences to work. They ask the government to suppress the riots and help them sell their goods! That's the way Iranian TV represent the challenge our today's society.